Η πόλη μας

Η Ναύπακτος, χτισμένη στον Κορινθιακό κόλπο, υπήρξε μια από τις αρχαιότερες Ελληνικές πόλεις που γνώρισε περιόδους μεγάλης ακμής και συνδέθηκε με σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Αυτό επιβεβαιώνεται από την άρτια οχύρωσή της η οποία ξεκινά από το λιμάνι, συνεχίζεται σε τρία αλλεπάλληλα τείχη και καταλήγει στο κάστρο. Η σύγχρονη πόλη, διοικητικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής αλλά και παραθεριστικό θέρετρο, διατηρεί τη γραφικότητά της, αξιοποιώντας το πράσινο και τα άφθονα νερά που την περιβάλλουν.

Η ίδρυση της Ναυπάκτου συνδέεται με την εποχή της καθόδου των Δωριέων (τέλη 2ης χιλιετίας π.χ.). Στη διάρκεια των Κλασσικών χρόνων αποτέλεσε κτήση των Αθηναίων. Μετά τη νίκη των Σπαρτιατών στους Αιγός ποταμούς (το 405 π.χ.) αποσπάσθηκε από την Αθηναϊκή κηδεμονία και οι Μεσσήνιοι έποικοί της αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη Σικελία. Ακολούθησε διαδοχική αλλαγή κυρίαρχων από τον 4ο-2ο π.χ. αιώνα (Αχαιοί – Θηβαίοι – Μακεδόνες – Αιτωλοί) και το 146 π.χ. περιήλθε στην εξουσία των Ρωμαίων. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο η Ναύπακτος κατέστη πρωτεύουσα του θέματος της κυρίως Ελλάδας που περιελάμβανε 39 πόλεις.



Το 1204 περιήλθε στην κυριαρχία Ενετών και αργότερα υπήρξε μία από τις κυριότερες πόλεις του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Προσωπικότητα με ξεχωριστή ακτινοβολία την εποχή εκείνη υπήρξε ο Επίσκοπος Ναυπάκτου και μετέπειτα Άρτας Ιωάννης Απόκαυκος.

Στη συνέχεια, η πόλη της Ναυπάκτου, μετά από μια σύντομη παραμονή σ' αυτή των Αλβανών, πέρασε και πάλι από τα χέρια του Αλβανού φύλαρχου Μπούα Σπάτα στους Ενετούς (1407-1499).

Η περίοδος της Ενετοκρατίας συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, αφού το ενετικό εμπόριο μεταφέρθηκε από την Πάτρα στη Ναύπακτο. Μετά από τρεις ανεπιτυχείς πολιορκίες (1463, 1477, 1485), η πόλη πέρασε στην Τουρκική κυριαρχία, οπότε οικοδομήθηκαν τα φρούρια Ρίου και Αντιρρίου.

Κατά τα τέλη του 16ου αιώνα τόσο η Ναύπακτος όσο και η ευρύτερη περιοχή της μεταβλήθηκαν σε κέντρα πειρατικής δραστηριότητας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η πόλη ονομαζόταν «Μικρό Αλγέρι» λόγω του ότι πραγματοποιούνταν εκεί οι αγοραπωλησίες σκλάβων και αιχμαλώτων.

Σημαντικό γεγονός για την ιστορία της αποτελεί η περίφημη ομώνυμη ναυμαχία που έγινε το 1571 μεταξύ του Οθωμανικού στόλου και των ενωμένων Ιταλοϊσπανικών στόλων.

Η οριστική παράδοση της πόλης στους Οθωμανούς πραγματοποιήθηκε μετά την Ενετοτουρκική συνθήκη, με την ειρήνη του Κάρλοβιτς (Ιαν. 1699). Κατά τη διάρκεια της β΄ περιόδου της Τουρκοκρατίας η Ναύπακτος ερημώθηκε από τους χριστιανούς και πολυάριθμους Εβραίους κατοίκους της.

Το 1786 περιήλθε στη δικαιοδοσία του Αλή Πασά (διοικητή Θεσσαλίας) και το 1820 επανήλθε στη δικαιοδοσία της Υψηλής πύλης.

Οι Τούρκοι στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, χρησιμοποίησαν τη Ναύπακτο ως στρατιωτική βάση, λόγω των οχυρωματικών της έργων. Τελικά, μετά από σθεναρή αντίσταση, στις 18 Απριλίου 1829 Τούρκοι και Αλβανοί παρέδωσαν την πόλη στον Κυβερνήτη της Ελλάδας Ι. Καποδίστρια, μια εξέλιξη που σηματοδότησε την εδραίωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στη Στεραά Ελλάδα. Από εκείνη τη χρονική στιγμή τέθηκαν τα θεμέλια της σύγχρονης Ναυπάκτου σε επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και οικιστικής οργάνωσης.

Με διάταγμα της 31ης Αυγούστου 1949 η Ναύπακτος χαρακτηρίστηκε «τουριστική πόλη» ενώ με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, το 1973 χαρακτηρίστηκε «τόπος ιστορικός και ιδιαίτερου φυσικού κάλλους

Back   08.02.2007